MOA. Ook aan de kinderen is hier gedacht
Vandaag gaan we naar de Mall of America. Het grootste winkelcentrum van de USA. Gebouwd op de plaats waar eens een american football stadium was. Er zijn 3 verdiepingen en in het midden van het overdekte centrum is een pretpark met achtbanen etc. Er zijn grote parkeergebouwen, maar met de camper kun je daar niet in. We parkeren hem op een parkeerterrein vlak bij de ingang van Maceys. We negeren het bordje waarop staat dat o.a. RV's (de Amerikaanse aanduiding voor campers) hier niet mogen parkeren en zullen worden weggesleept. We kijken rond en hebben een klein lijstje van wat we willen kopen. Schoenen voor Vincent, nou keuze genoeg, tientallen schoenwinkels. Natuurlijk maar 1 winkel waar ze wol verkopen, maar gelukkig hebben ze de goede kleuren om voor de kleinkinderen vossen en racoon slippers te maken. We kopen een simkaartje bij T-mobile en onbeperkt data op het internet en personal hotspot, zodat allebei op het grote net uit de voeten kunnen. Het aantal campings met WIFI is ons erg tegengevallen. We eten in een Amerikaanse diner (enorme porties) en natuurlijk kunnen we Barnes en Nobles niet overslaan. Eindelijk een vogelboek gekocht en de 2 grote vogels die we gisteren zagen zijn volgens het boek Sandhill cranes. De camper staat nog steeds waar we hem hebben achtergelaten.Dan rijden we rustig naar de camping.
Onder de fraaie bomenboog de luidruchtige snelweg
Vandaag rijden we naar Fargo. [26 op kaart] De eerste stad net in North Dakota. De weg ernaar toe is een grote 4 baans snelweg. Onderweg veel bouwland en boerderijen met grote silo’s. Het heeft veel geregend de laatste tijd, want er staan grote plassen op het land. Veel land is nog niet geploegd. De restanten van de oogst van vorig jaar staan er nog op. We zien onderweg veel meertjes en verder is het vaak net zo plat als het Thoolse eiland. Onderweg doen we boodschappen in een Walmart. Je kunt bij deze ook verse producten krijgen en dat is net wat we nodig hebben. Fruit, groenten en zuivel. Brood is een ander hoofdstuk. Tot nu toe hebben we vooral donker zuurdesem brood gegeten. Dat is het enige brood dat een beetje op Nederlands brood lijkt. Het meeste Amerikaanse brood is wit, slap en zoet. Geen lekker hard broodje te krijgen. We eten op een restplace. Die zie je hier niet zo veel. Soms zit er meer dan 100 mijl tussen. Tegen 3 uur komen we aan in Fargo. Weer een statepark deze keer (N46.850649 W96.780781). We staan tegen de rand van de stad vlak bij een universiteit langs de Red River. Het gedeelte van de camping langs de rivier is overstroomd geweest. Er ligt nog een dikke laag modder (waar Vincent met zijn splinternieuwe schoenen natuurlijk in stapt(ze zijn al weer schoon, hoor)) en het water is nog niet helemaal teruggetrokken. Even later ontvangt Vincent een stormwaarschuwing op zijn telefoon, maar die storm was al voorbij. Verder veel lawaai van de snelweg, die vlak langs de camping loopt.. Morgen verder richting Bismarck, de hoofdstad van de staat.
De waarschuwing voor de overstroming kwam als mosterd na de maaltijd
300 km van deze weg is saaaaaaai
We vertrekken vroeg, want vandaag staan we op een RV-camping met wasmachines.[27 op kaart] De weg van Fargo naar Bismarck is meer dan 300 km. Een lange rechte 4-baans weg, af en toe een bocht en geen dorp of stad te zien. Alleen platteland. Veel akkerbouw en af en toe wat bruine koeien. Om half 12 arriveren we op de camping (N46.83446 W 100.54261). De was in de wasmachine en na een uur hangt hij te drogen in de zon. We gaan deze middag op de fiets naar een opgraving van een indianendorp. [28 op kaart] ’s Zomers leefde de stam op de prairie, maar ’s winters in een versterkt dorp. Lang werd gedacht dat zoiets als dit alleen kon bestaan na contact met de Europeanen, maar bij modern onderzoek bleek het dorp al te bestaan sinds 1200. Het is zoals bijna alle historische plaatsen in de VS goed en duidelijk weer gegeven met een aantal informatieborden. Je kunt de vorm van de sloot en sommige huizen nog in het landschap zien. Een dorp aan twee zijden hoog boven een stroom en aan de andere zijden een grote sloot en bastions. Maar anders dan wat kuilen in de grond en informatieborden is er niet meer te zien. Tot ver in de 19e eeuw werd dit dorp bewoond.
Groot en ongevaarlijk
Vandaag hebben we uitgetrokken voor een bezoekje aan de hoofdstad van North Dakota: Bismarck. We willen eerst het North Dakota State Museum bekijken[29 op kaart] .
Dat museum is een verrassing. Wat een mooi gebouw en wat een prachtige tentoonstelling.
Het begint met de geschiedenis van de staat vanaf het prille begin. Veel fossiele dieren. Van een tyranosaurus tot een reuzenluiaard. Een geweldig grote schildpad enz. Het is allemaal erg ruim opgesteld en ook achtergrondinformatie over de geologische tijd. Er liggen zelfs gemummificeerde resten van een Dakota (soort dinosaurus).
Maar ook van de reuzenbison en andere dieren uit de ijstijd zijn er skeletten te zien.
De volgende afdeling gaat over de oorspronkelijke bewoners van deze staat. Hoe ze leefden, over de taal en tal van kledingstukken en gebruiksvoorwerpen.
Als laatste over de laatste 150 jaar. Veel informatie over de landbouw en de mijnbouw. De twee pijlers waar North Dakota op staat.
We willen lunchen in het State Capitol, maar zijn net te laat. Dan maar een paar blokken verder lopen waar we eten bij de Walrus.
Dan lopen we terug en gaan mee met de rondleiding door het State Capitol.
Het is een hoog ( 17 verdiepingen) gebouw uit begin dertiger jaren. De buitenkant is sober, maar van binnen is prachtig: Art Deco. Prachtige lampen en deuren. De deuren van de lift zijn van brons met prachtige afbeeldingen. We zien de vergaderzalen van het parlement en ten slotte met de lift naar boven voor een mooi uitzicht over de omgeving.
Ten slotte willen we nog naar Lincoln Fort. We rijden erheen, ( 40 km. Is hier vlakbij), maar er is eigenlijk niets te zien van het fort dan wat replica’s van gebouwen. We bekijken wel een dorp van de indianen ( ook gereconstrueerd) uit de 17e eeuw.
Dan weer op de camping aan.
De afstanden hier in Amerika zijn, zoals bekend, nogal lang en om ergens te komen moeten vele kilometers worden weggereden. Soms krijgen we het gevoel meer rijuren te maken dan kijk- en wandeluren.
We besluiten om steeds wat langer op dezelfde plaats te blijven. Nu zijn we aangekomen in het Theodore Roosevelt National park. Hier had hij,voor hij president werd, zijn farm en dit zou hem inspireren om gebieden tot nationaal park te laten verklaren.
Een prairie dog op de uitkijk
Vandaag vertrekken we naar het Theodore Roosevelt National Park. [30 op kaart] Zoals het er nu uitziet blijven we daar 4 nachten. Eerst nog verse producten inslaan zoals groenten, fruit en zuivel en dan op naar Medora. Weer een lange snelweg met aan weerszijden bouwland en grasvlaktes. Vlak voor Medora stoppen we eerst bij een uitzichtpunt. Vanaf dat punt heb je een prachtig zicht op de badlands. Het park bestaat voornamelijk uit de uitgeslepen canyon van de Little Missouri. De rotsen hebben prachtige kleuren. We rijden verder naar de ingang van het park. Omdat we een America the beautifullpass hebben kunnen we zo doorrijden. Eerst naar het bezoekerscentrum en vanaf daar naar de camping. We hebben voor 3 dagen online geboekt, met een dag ertussenin. Online kon je die dag niet reserveren. De ranger bij de camping regelt voor ons dat we de tussenliggende dag toch op de camping kunnen blijven staan. Na een late lunch rijden we naar het begin van een trail. Daar lopen we eerst naar de rivier en zien dat je die echt niet kunt oversteken nu. Daarna lopen we een stuk van de lower paddock trail. In het begin loop je midden tussen de prairiehondjes. Kopjes boven de grond en een die de wacht houdt en fluit. Ze zijn mensen gewend, want een is zo brutaal dat je tot op een meter afstand kunt komen. Na het grasland gaan we een stuk de canyon in. Een prachtige wandeling. Tegenover de ingang van het park zien we de eerste bizons grazen. Maar de ranger heeft nog een verrassing. Er loopt zelfs een bull op het terrein van de camping vlak achter het administratiegebouwtje. Vanavond is er een demonstratie/praatje/ door een pottenbakker in het openluchttheater van de camping. Bachmeier is zijn naam en hij is een bekende kunstenaar. Hij heeft de opdracht om een aantal stukken te maken met als uitgangspunt dit Nationale park. Hij vertelt over het vak en hoe hij de inspiratie die het park hem geeft omzet in aardewerk.
Wilde paarden
We beginnen vandaag met een bezoek aan het informatiecentrum. Hier op de camping heb je geen bereik met je telefoon en we moeten het boondockadres voor morgenavond af zeggen. Om 10 uur is er een rondleiding door een ranger bij de oude blokhut van Theodore Roosevelt. Die pikken we even mee. Daarna rijden we naar het begin van de Jones Creek trail. Eerst even lunchen en dan vertrekken we. Het is redelijk weer met wat dreiging van een bui. Het is prachtig om zo te lopen. Alles stil, je hoort alleen het geluid van vogels. We komen in de anderhalf uur dat we lopen 2 mensen tegen. De trail loopt langs een kreek die zichzelf heeft uitgeslepen in de rotsen. Hij ligt enkele meters beneden het pad dat wij lopen. Daarna rijden we verder naar Wind Canyon trail. Onderweg nog een verrassing wanneer vlak voor onze neus een bisonstier de weg oversteekt. De wind canyon trail is maar een korte route van een kleine kilometer, maar hij brengt je op een punt waar je een prachtig uitzicht hebt over de little Missouri river en de diepe canyon die hij heeft uitgeslepen. In de verte zien we een kleine kudde bisons en wat wilde paarden. We zijn weer vlak bij de camper wanneer het gaat regenen. Flinke buien en die gaan de hele avond door.
Hij houdt ons scherp in de gaten
De zon schijnt vandaag en na een ontbijt met pancakes vertrekken we het park in. Een stop bij het infocentrum om de berichten op te halen en dan rijden we naar het einde van de weg door het park. Eerst liep de weg rond, maar een aantal jaren geleden is een gedeelte van de weg onbruikbaar geworden. Als je ziet wat zo’n grote regenbui van een nacht al aan modder etc op de weg brengt kun je begrijpen dat een weg langs een ravijn op een gegeven moment wegspoelt. Maar geen nood, het overgebleven stuk is nog altijd ongeveer 50 kilometer lang. Onderweg is weer van alles te zien. Groepen wilde paarden en ook groepen bizons. We zien vandaag ook een coyote. We stoppen bij badlands overlook. Weer een prachtig uitzicht over het gebied. Een Nederlandse camper trekt de aandacht en we worden vaak aangesproken door mensen. Ditmaal een Amerikaan van Friese afkomst. We babbelen wat en hij neemt op ons verzoek een foto van ons met de badlands op de achtergrond. Na een lunch rijden we verder naar een korte trail. De regen heeft voor veel modder gezorgd op de paden dus het is wel oppassen bij het wandelen. Wanneer we teruglopen naar de camper komen we een jonge vrouw (Jennifer) tegen die op de camping in Minneapolis tegenover ons stond. We raken aan de praat ook met haar medereisgenoot. en hebben een leuk gesprek, De volgende trail wordt de badlands spur trail. Door de regenval zijn ook de kreken vol en laaggelegen delen ondergelopen. De regen is wel goed voor alle bloemen die nu bloeien. Gele, paarse, blauwe, witte. Overal tussen het gras. Maar we gaan niet verder dan de kreek en lopen dan terug. Dan nog de nodige kilometers in de camper naar de camping. We rijden naar de plaats die ons voor vandaag is toegezegd, maar daar staat al iemand. Wat nu? We gaan naar de dienstdoend ranger en die regelt alsnog een plek. Niet zo’n superplek als de afgelopen dagen, maar we staan. Nog een uurtje lezen in de zon en weer een mooie dag voorbij.
Het weer is omgeslagen. Konden we gisteren nog in een polo wandelen, nu heb je een dikke jas nodig wanneer je naar buiten gaat. Het motregent en het waait hard. Geen dag om te wandelen. We maken er een rustdag van. Lekker lezen in de camper en lunchen in Medora, het dorpje dat aan de ingang van het park ligt. Daar hebben we verbinding en kunnen we onze verdere route plannen. Dat lukt aardig, met zelfs een overnachting in Yellowstone. Bijna alle campings en boondockadressen kun je online boeken en reserveren. Dat is erg handig. Je moet wel de nodige apps hebben en lid van diverse clubs zijn. Vooral de recreation.gov app is makkelijk. Hiermee kun je campings in alle stateparks boeken. Je weet meteen of er plaats is en je kunt ook meteen betalen. Een andere handige app is de NPS . Hiermee kun je boeken in een Nationaal Park. Dan gebruik ik nog de Harvest Host ( boondock ) app, de Good Sam app en de passport America app. De laatste geeft op een flink aantal campings 50% korting buiten het hoogseizoen. We tanken nog in het dorp en gaan dan terug naar de camping. Morgen trekken we verder richting Badlands in South Dakota.
De Tomtom is hier echt overbodig
Het was een stormachtige nacht. We zijn dan ook al vroeg wakker. Om half negen rijden we richting het einde van het park op weg naar Sturgis in South Dakota. Deze keer is het weer een lange weg, maar nu zie je alleen maar weilanden/prairie. Onderweg doen we in Belle Fourche onze boodschappen. Het is een lokale supermarkt met stokoud personeel, dat dan weer de hele dag achter de kassa moet STAAN. Wanneer je naar de omgeving kijkt en de huizen wonen hier in dit dorpje zeker veel arme mensen. De prijzen zijn in vergelijking met Nederland een stuk hoger. Vooral verse artikelen en bijvoorbeeld brood ($5,69 voor een gewoon bruinbrood uit de fabriek) Wij rijden verder naar de camping. Die ligt tegen het stadje Sturgis aan. Een hele grote camping vooral bedoeld voor de motorrijders die hiernaar toe komen wanneer er een wedstrijd of rally is. We gaan ’s middags op de fiets naar het motormuseum. (Vincent mag voor halve prijs als ex-militair) Hier staan o.a. Harley Davidsons en nog allerlei andere motoren. Het is hier in Sturgis een groot ding, want er zijn nog veel meer zaken alleen gericht op bikers.
Geloof + macht = oorlog
Parallellen tussen nu en de oudheid
